بیایی و پنهانی چراغ اتاقم را روشن کنی

بیایی و به تاریکی اینجا بخندی

بیایی و نزدیک تر بیایی

تا انتهای یلدا اشک هایم را بشماری

یادم رفت زنده بمانم

یه داستان قدیمیه. اما در عین سادگی و اینکه وقتی نوشتمش خیلی تازه کار بودم هنوز خیلی دوسش دارم.

( برای اینکه چرا انقدر دیر آپ می کنم هیچ حرفی ندارم. همه ی حرفام ته کشیده)

امروز از صبح حرف نزد. همیشه انقدر حرف می زد که من خسته می شدم. صبح آمدم توی کلاس و او نبود. آخه بقل دستی ام همیشه اولین نفری بود که وارد مدرسه می شد. همیشه فکر می کنم که چه جوری او صبح ها خسته نیست و انقدر راحت از خواب بیدار می شود. حتما مادرش صبح همه ی کارهایش را می کند. حتما راننده اش او را تا مدرسه می آورد که انقدر زود می رسد. امروز اولین روزی است که من از او زودتررسیدم. یعنی همه از او زودتر رسیدند. من منتظرش نبودم. آخه فکر می کردم اگه مدرسه نیامده حتما یه جاییه که خیلی بیشتر از مدرسه داره بهش خوش می گذره. آخه او بلده هر جایی حتا توی مدرسه خوش بگذرونه. ولی او یکهو اومد تو. در را باز کرد و وسط کلاس ایستاد. معلمم که خیلی دوستش داره باهاش خیلی مهربون حرف زد. آخه همه خیلی دوستش دارند. با اینکه او خیلی شیطونه ولی همیشه همه تکلیفاشو انجام می ده. حتما یه برادر یا خواهر بزرگتری داره که این کارو براش می کنه. مثل من تنها نیست که هیچ کس نباشه توی خونه بهم دیکته بگه.خانم معلممون داره شانه اش رو نوازش می کنه و می گه: - چرا دیر اومدی پسره خوب؟

او همیشه تا یه سوال ازش می پرسیدند کلی حرف می زد و جواب های چرت و پرت می داد. ولی ایندفعه هیچی نگفت. بعد سرش را پایین انداخت و آمد سمت نیمکت که بنشیند. من بلند شدم و دیدم که امروز موهایش چه قدر شلخته است. اخه همیشه مادرش موهایش را خیلی قشنگ مثل این مدل ها برایش درست می کرد. کاش یکی هم موهای مرا درست می کرد. یعنی امروز برای اولین بار خواب مانده؟ به من چه، خب اگه اصلا نمی امد یه امروز از دست خالی بندی هایش راحت می شدم. الان تا معلم درس را شروع کند او هم شروع می کند به خالی بندی. که دیشب یه ادم فضایی آمده توی اتاقش و باهاش جنگیده آدم فضایی در مقابل زور او کم آورده و شکست خورده. بهش نگاه می کنم که هنوز سرش را پایین گرفته. حتا کیفش را از روی شانه هایش بر نداشته. حتما دارد فکر می کند که ادم فضایی تکراری شده و بگه دیشب یه دیو هفت سر نصفه شب از پنجره ی اتاقش آمده تو و هر بار که یکی از سر های دیو رو قطع می رده به جاش دو تا سر در می اومده. آخر سر می گذاره دیوه قورتش بده تا بتونه قلبش رو پاره کنه. من همه ی خالی هاش رو از بحرم. یعنی نمی دونه که همه می فهمند داره خالی می بنده. دیگه بچه که نیست داره می یاد مدرسه. تازه من هیچ وقت بهش نگفتم تو با این هیکل کوچولوت چه جوری اون ادم فضایی رو بلند کردی و کوبیدیش رو زمین و خردش کردی؟ خانم معلم درسش رو شروع کرده و او هنوز هیچی نگفته. نگاهش می کنم که سرش را روی میز گذاشته. تا حالا ندیده بودم که سرش را روی میز بگذارد و خوابش بیاید. تازه باید سرش را بلند کند خانم معلم اصلا خوشش نمی یاد. دستش را تکان می دهم که چشم هایش را باز کند. او دست هایش خیلی یخه. چشم هایش را باز می کند و رنگ لپ هایش مثل همیشه قرمز نیست. همیشه هی حرف می زد و همیشه حرفاش رو هم نشون می داد. مثلا می خواست بگه ادم آهنی رو بلند کرده دستاش را بالا می برد و محکم می آورد پایین و همش وول می خورد. هر وقت می خواستم بهش بگم ساکت باشه دستش رو می گرفتم و دستاش داغ بود. انقدر بالا پایین می پرید که همیشه ازش حرارت می آمد. من همیشه می خواستم که بقل دستی ام رو عوض کنم اما هیچ وقت کسی نمی اومد مدرسه تا به معلمم بگه. ولی آخه حالا چرا دستاش یخه و حرف نمی زنه؟ کل زنگ اول همین جوری گذشت. زنگ تفریح او هیچی نخورد. نمی دونم شاید گشنش بود. فقط نگاش کردم. یعنی امروز مادرش براش خوراکی نگذاشته بود. او که همیشه کلی خوراکی های خوشمزه با خودش می آورد و به همه می داد. من ازش نمی گرفتم. آخه او فقط بقل دستی ام بود. چرا حالا که هیچی نمی خوره اونایی که ازش خوراکی می گرفتند نمی پرسند که گشنشه؟ من روم نمیشد ازش بپرسم. آخه من همیشه نشون می دادم که به خالی بندی هایش گوش نمی دم. ولی من که همش رو یادمه. زنگ دوم هم اینجوری بود. چرا هیچ کس ازش نمی پرسید که چش شده. انگار هر روز اینجوری بوده و خیلی عادیه. پس چرا برای من عادی نیست؟ زنگ دوم من همش نگاهش می کردم. او که اینجوری بود نمی تونستم به درس گوش بدم. پس چرا همیشه فکر می کردم اگه بقل دستیم یکی دیگه باشه خیلی درسم بهتر می شه. خب حالا چی می شه اگه الان فقط یه خالی ببنده. من مثل همیشه گوش می دم. زنگ تفریح دوم براش خوراکی گرفتم. کلی تلاش کردم که بهش خوراکی بدم. ولی نتونستم. آخه یه جوری سرش روی میز بود که انگار بلند کردنش براش خیلی سخته. خودم خیلی وقت ها اینجوری می شم. به هر کی گفتم بعضی وقت ها سخته که سرم رو نگه دارم بهم خندید. اما او حالا مثل من شده. من بهش نمی خندم.

خوراکی هنوز توی دستمه و زنگ خونه می خوره. همه بلند می شوند و می روند. الان یه عالمه ماشین جلوی در مدرسه منتظره که ببرشون خونه. تا همین دیروز وقتی زنگ می خورد او با صدای بلند با همه خداحافظی می کرد وغیبش می زد. اما هنوز بی حال روی نیمکت نشسته. اگه من تا بیرون مدرسه ببرمش می تونه با ماشینی که منتظرشه بره خونه. حرف زدن با او سخته اما می تونم کیفش را بردارم و دستش را بگیرم تا بلند شود. دو تا کیف روی شانه ام می اندازم و وقتی دستش را می گیرم باز هم نمی تواند بلند شود. دستش را دور گردنم می اندازم و راحت می توانم هیکل کوچکش رو بلند کنم.

بیرون مدرسه می ایستیم و همه ی ماشین هایی که منتظر بودند رفته اند. پس او چی؟

- کسی نمی یاد دنبالت؟

- نه.

او هم کسی دنبالش نمی آید. همیشه فکر می کردم فقط من توی کلاسمان کسی دنبالم نمی آید. اخه چون او زود می رفت و غیبش می رفت فکر می کردم با یه ماشین پر سرعت رفته. پس او چه جوری می رفت و محو می شد؟ حالا نمی دانم باید چی کار کنیم. من ایستاده ام و او دستش را از دور شانه ام بر می دارد و می خواهد که خودش برود. به سختی قدم بر می دارد.

- کجا می ری؟

- خونه.

- حالت خوبه؟

- خوبم فقط مریض شدم.

- دکتر رفتی؟

- بعدا می رم.

قدم بعدی را نتوانست بردارد و خودم را بهش می رسانم. یه بار دیگه سنگینی کمش را روی شانه هایم می اندازد.

- می خوای ماشین بگیرم.

- نه بابا حالم خوبه. من همیشه تا خونه می دوام برا من زشته با ماشین برم.

فقط با گفتن همین جمله همان بقل دستی شد که می شناختم. حداقل ایندفعه دیگه خالی نبست. اگه هیچ ماشین پر سرعتی دنبالش نمی آمده او تمام راه را می دویده. او خیلی تند می دود. برای مسابقات دو هم رفته. شاید اصلا آن داستان های دیو و آدم فضایی اش هم واقعیت بود.

- من خودم می رم.

- نه.

- آخه تو از بدت می یاد.

- تو فقط خیلی حرف می زنی. ازت بدم نمی یاد.

- یعنی مثل امروز باشم. حرف نزنم.

- نه دیگه هیچ وقت مثل امروز نباش.

با هم آرام حرکت می کنیم. من دو تا کیف روی شانه ام است و بقل دستی ام را هم با خود می آورم. مثل یه مرد پر زور شده ام. او خیلی ضعیفه و باز سکوت کرده.داشتیم می رفتیم که یکهو حالش به هم خورد. دوید و کنار جوب بالا اورد. من حالم بد نشدم. فقط نمی دانم چرا او انقدر مریضه و الان اینجاست. من تا مریض می شوم مادر و پدرم مرا می برند دکتر. او که مادرش همیشه موهایش را قشنگ درست می کند پس چرا... شاید هیچ وقت مادرش موهایش را درست نمی کرده. این که امروز مریضه و موهایش شلخته است یعنی مدل قشنگ موهاش کار خودشه؟... باید ازش بخوام مال منم درست کنه. او چند بار دیگه بالا آورد. آخر سر به خانه شان رسیدیم. خانه شان توی برج نبود. توی ساختمان کنار برج بود. با اینکه همیشه فکر می کردم او هم مثل بیشتر بچه ها ساکن برجه ولی ایندفعه زیاد تعجب نکردم. با هم رفتیم بالا. خانه خالی بود. او مثل من زنگ نزد. انگار می دانست کسی نیست. بهم کلید داد. وقتی وارد شد کتش را در اورد و افتاد روی مبل. باید بهش می گفتم برود توی اتاقش و استراحت کند. باید غذا بخورد. باید برود دکتر. دفعه ی پیش که من مریض شدم مادرم برایم سوپ درست کرد و پدرم یه عالمه آبمیوه و کمپوت گرفت. من که نمی تونم این کارها رو براش بکنم.

- پدر مادرت کجان؟

او چشم های بسته اش را نیمه باز می کند و به سختی جواب می دهد:

- اونا شب می یان.

می رسم به دانشگاه. سرم را بلند نمی کنم. جلوی دروازه ی ورودی ایستادم و تکان نمی خورم. من چم شده؟ نمی توانم قدم بر دارم و وارد دانشگاهم بشم. به خودم می خندم. آخه فقط امروزه. آخرین روزیه که می آیم اینجا. آخرین روزیه که وارد این دانشگاه می شوم. آخرین روزیه که می توانم دوستام و استادها رو ببینم .... فقط آخرین روزیه که او را می بینم. آخرین باره. کنار می روم تا دانشجویی که پشت سرم ایستاده و دارد چپ چپ نگاهم می کند وارد شود. نگهبان در بهم نگاه می کند و لبخند می زند.

- آقای پناهی چیزی شده نمی یای تو؟

- شما منو می شناسی؟

یه بار دیگه مهربان می خندد. - دیگه باید دانشجوهای قدیمی رو بشناسیم. به اندازه کافی هم که تو حراست دانشگاه معروف هستی.

سرم را تکان می دهم و وارد دانشگاه می شوم. سر تکان دادم و برای خودم تاسف خوردم. نمی دانم برای اینکه بعد از این سه سال هنوز اسم نگهبانی که مرا می شناخت، نمی دانم یا شاید کارهای ابلهانه ام که تا حراست رسید. انگار توی این سه سال به جز او به هیچ کس دیگه ای نگاه و فکر نکردم. تقصیر او نیست. او که نگفت این طوری باشم. حتی خودش این طوری نبود. به زنی که کنار در ورودی دخترها ایستاده نگاه می کنم. دست به سینه ایستاده و دارد با تعجب بهم نگاه می کند. تعجب از اینکه من تنهام؟ اینبار من می خندم در تمام این دو سال آخر که او را می رساندم دانشگاه همیشه از دیدن ما دوتا با هم شاکی بود. همین زن مرا توی حراست دانشگاه معروف کرد. تا یه مدت تحقیق می کرد که ما با هم زندگی می کنیم! او همیشه بهش می گفت : "سلام مریم جون. امروز چه قدر خوب شدی. دیروز انگار حالت گرفته بود کلی نگرانت بودم خدا رو شکر امروز خوبی. ای وای ما با هم از اون رابطه ها نداریم که. مریم جون من که برات توضیح دادم ما فقط هم کلاسی هستیم خونه هامون هم شانسی تو راهه همدیگه ست. حالا وقتی من وسیله ندارم و این آقا من رو می بینه که باید تاکسی بگیرم وقتی از روی انسان دوستی می خواد من رو برسونه من که نمی تونم دست رد به سینش بزنم. خداییش زشته مریم جون. دور از ادبه. تربیت خانوادگیم کجا می ره. ای وای مانتوم تنگ نیست باور کن تازه گرفتمش دیشب شستمش کلی آب رفت آخه مگه یه دانشجو چه قدر پول داره که هی بهم مانتو می ندازن که منم برم یکی دیگه بخرم. وام دانشجویی بدین من می رم کلی مانتوی گشاد می خرم..."

آره این طوری بود. با همه صمیمی، همه رو به اسم کوچک می شناخت. ولی من فقط خودش را می شناختم. می شناسم. زن هم چنان دارد به من نگاه می کند. کم کم تعجب نگاهش می رود و اخم هایش را باز می کند و بهم لبخند تحویل می دهد. من چم شده؟ اینجا ایستادم و منتظرم که او از این در وارد شود و در حالی که می خندد بیاید سمتم و بگوید: " امروز هم به خیر گذشت. هر روز صبح باید کلی انرژی مصرف کنم. "

بعد شادی واقعی توی چهره اش که به ظاهرش گیر داده نشده. از روبه روی در می آیم این طرف. چه زود یادم می ره که امروز آخرین روزه. سرم را که طبق عادت به چپ می چرخد رو به آسمان می گیرم. آخه او همیشه سمت چپم می ایستاد. آسمان ابی و درخت های بلند که شاخه هایش تا آسمان رفته. باید بگم خداحافظ دانشگاه همیشه سبزم؟ به خودم می خندم. توی این سه سال درخت ها را این جوری ندیده بودم. اگه انقدر بلند و قدیمی نبودند فکر می کردم همین امروز این درخت ها رو کاشتند. جالبه وقتی با او از اینجا عبور می کردم می گفت: " چه قدر درختای دانشگامون خشگله. اون دو تا رو ببین انگار عاشق و معشوقن. ببین... دیدی؟ "

من به خودش نگاه می کردم و می گفتم که دیدم. او حتا درخت ها را می دید. مرا می دید؟ می رسم به محوطه ی دانشکده. نمی فهمم و با صدای بلند آه می کشم. آه می کشم درحالی که می دانم نباید این کار را بکنم. مدت هاست با خودم تمرین کردم که این اخرین روز مثل یه سنگ باشم. نه مثل او باشم. بخندم و اصلا نشان ندهم که چه قدر غمگینم. حتا نگذارم اشک توی چشمام جمع بشود. تنها نایستم و توی جمع باشم. یه جوری حرف بزنم و رفتار کنم که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده. که انگار هیچی بین ما نبوده. که انگار اصلا او را دوست نداشته ام و ندارم. انگار که یکی مثل همه است وقتی که یکی مثل همه نیست.و انگار که من بی خیال ترین آدم دنیام. باید این جوری باشم. یاد گرفتم که وقتی نمی توانم الکی بخندم به خودم بخندم. می خندم. به خودم که چه زود باختم. چه زود کنار کشیدم. به خودم می خندم که می دانم بدون او نمی توانم. قدم برمیدارم که مثل یه بازنده اینجا نایستاده باشم. می روم سمت اولین حلقه ی دانشجوها. وقتی نزدیک می شوم همه سرها به سویم برمی گردند و با تعجب نگاهم می کنند. چیه؟ هیچی، خودم می دانم که افسانه ی عشقم همه جا پخش شده. می خندم. انگار این من نیستم که دارم تنها می آیم. نه من نیستم. یکی از دوستانم می گوید: - راسته که امروز برای خداحافظی اومدی؟

من می گویم که آره خب، درسم دارد تمام می شود و یه موقعیت شغلی خیلی خوب توی شهرم برایم پیدا شده که اگه الان نروم از دستش دادم. انتقالی گرفتم و امکانش هست برای تحصیلات کلا از کشور برم. دارم برای یه موقعیت خیلی بهتر اینجا را ترک می کنم. خب راست می گویم. همش حقیقته. از اول هم همین برنامه ام بود. از اول قرار بود سه سال اینجا باشم و بعد انتقالی بگیرم بعدش هم خارج از کشور... آره قرار نبود عاشق بشم. قرارنبود که حاضر باشم برای اینجا ماندن با او همه ی این ها را بی خیال بشوم. آن ها حرف هایم را باور می کنند. یعنی انقدر دروغگوی خوبی شدم؟ آخه یه ماهه که تمرین کردم. کنار این جمع کوچک ایستاده و وارد بحث هایشان می شوم. همه ی اینها می توانست خیلی خوب و حتا عالی باشد. فقط اگر... اگر هر لحظه منتظر نبودم که او پیدایش شود. باید امروز حتما بیاید دانشگاه. باید ببینمش. نمی خواهم حرفی بزنم. حرفی برای گفتن نمانده. خیلی به امروز فکر کردم. ولی اگه امروز نبینمش نمی توام. باید بیایی. باید بیایی و ببینمت که داری مثل همیشه می خندی. یه جوری رفتار می کنی که هیچ اتفاقی نیفتاده. حتا می آیی جلو و بهم سلام می کنی. بعد جلوی دیگران به عنوان یه دوست معمولی باهام حرف می زنی. باید امروز هم بیایی و جلوی همه خیلی عادی باهام خداحافظی کنی. بعد بری توی یه جمع دیگه توی مرکز جمع بایستی و با همه بخندی. با پسرها بیشتر... ولی ایندفعه یه فرقی داره. دفعه های قبل من تحمل سردی ات را نداشتم و جلو می امدم. ازت می خواستم ببخشیم با اینکه کاری نکرده بودم. تو می بخشیدی با اینکه دلم را شکسته بودی. ولی اینبار بیا و ببین که من مثل خودت شدم. به خودم می خندم. دارم چی کار می کنم؟ می خواهم انتقام بگیرم؟ نه او برایش مهم نیست. می دانم که فرقی به حالش ندارد.صدایش هم همیشه توی گوشمه " مگه من چی کارکردم؟ می خوای منو اذیت کنی؟ باشه بکن. برام مهم نیست. "

انتقام نمی گیرم. اصلا کاری با او ندارم. حتا اگه امروز نیاید. امروز آمده ام تمام کسانی را که همیشه کنارم بودند ونمی دیدمشان را ببینم. فقط همین. سرم را برمی گردانم. فقط برای اینکه حرکاتم طبیعی باشد. دنبال او نمی گردم. از آن دور دختری دارد به دانشکده نزدیک می شود. دختر سرش را پایین انداخته و سر تا پا سیاه پوشیده. چرا باید با دیدن دختری سیاه پوش یاد او بیفتم؟ او که هیچ وقت سیاه نمی پوشید. آخه بهم گفته بود : " اگه یه روز خیلی خیلی خیلی غمگین بودم. اونقد ناراحت در حد خود کشی، اونوقت کامل سیاه می پوشم. بعد اگه یه روز دیدی که اینجوری لباس پوشیدم بدون که خیلی خیلی خیلی ناراحتم پس باهام مهربون باش. یادت نره ها. باشه؟ " خوبه توی این سه سال حتا یه روز هم اینجوری نپوشید. خوبه که هیچ وقت خیلی ناراحت نبود. آنوقت چه جوری باید باهاش از این مهربان تر می بودم!

اگه امروز بیاید چه رنگی می پوشد؟ سفید می پوشد. می دانم. به سمت ساختمان دانشکده می روم. باید بروم پیش بقیه. دختر مشکی پوش را باز می بینم و باز مرا یاد او می اندازد. آخه دختر جایی نشسته که بیشتر وقت ها او می نشست. جایی نشسته که اولین باروقتی او را دیدم اینجا نشسته بود. روی آن پله میان حلقه ی دوستانش نشسته بود. حرف می زد و می خندید. اولین چیزی که به ذهنم رسید این بود که چه قدر زیباست. پوست سفیدی که می درخشید، لب های صورتی و یه خنده... ولی این دختر مشکی پوش که تنها اینجا نشسته و سرش را روی پاهایش گذاشته هیچ شباهتی به او ندارد. دختر انگار در دنیای دیگریست. شاید او هم ناراحته که سرتا پا مشکیست. نمی دانم، فقط می دانم که او نیست...

وارد ساختمان می شوم. راهی اتاق استادها.

- به پناهی چه طوری؟ امروز آخرین روزه دیگه.

می خندم: - آره آخرین روزه.

- خب برنامت چیه؟

در مقابل استادم کم آوردم و دارم با یه بغض بزرگ خفه می شوم. زورکی لبخند می زنم. استادم خیلی باهوشه و سرم را پایین می اندازم. اگر به چشم هایم خیره شود می فهمد دلیل هایم برای رفتن بهانه است. میان حرف هایم می گوید: - باشه باشه. تو همه تلاشت رو کردی می دونم. موفق باشی.

دستم را می فشارد و ازش دور می شوم. هنوز خیلی دور نشده ام که...

- پناهی امروز قبل از رفتنت یه بار دیگه باهاش حرف بزن.

- فایده نداره. ولی اگه بیاد باهاش خداحافظی می کنم.

- مگه ندیدیش. من بیرون دیدمش.

یعنی اومدی؟ اومدی و من هنوز ندیدمت. می دوم. توی لابی نمی بینمش. از پله ها بالا می روم. کلاس ها را می بینم. اینجا نیست. می روم طبقه ی بالا. کتابخانه و بقیه کلاس ها. الان کلاسی تشکیل نشده که بگم سر کلاس نشسته. یعنی مرا دیدی . حتا جلو نیامدی... از گشتن کل ساختمان دانشکده دارم نفس نفس می زنم. باید به خودم بخندم که دارم دیوانه وار دنبالش می گردم وقتی او مرا دیده و... یعنی انقدر ارزش نداشتم! با سر افتاده از ساختمان دانشکده خارج می شوم. یه جایی همان وسط می ایستم. برام مهم نیست که این جوری همه می فهمند یه بازنده ام. او که می داند، پس دارم برای کی فیلم بازی می کنم؟ عمیق آه می کشم به یاد هر بار که گفتم دوست دارم و تو خندیدی. " می دونم. می دونم. خب تو آدم خیلی خوبی هستی کلا همه رو دوست داری. "

چرا هیچ وقت باور نکردی؟ دیروز تمام راه را پیاده از دانشگاه تا خانه اش رفتم. از صبح تا آخر غروب طول کشید. پشت در خانه ایستادم. تمام راه فکر کرده بودم و باز جرئت زنگ زدن نداشتم. می ترسیدم او را ببینم و همه چی یادم رود. یادم رود که هر روز به او گفته ام اگه بهم نگی بمون می رم. با خنده گفته بود: " آهان یعنی من الان دوست دخترتم تو دوست پسرمی داری با من تموم می کنی؟ "

گفتم می دونی که حتا اگه بخوام نمی توانم باهات به قول خودت تموم کنم. نمی توانم ببینمت و بیگانه از کنارت برم. وقتی تنها باشی نمی توانم ندوم کنارت. حتا وقتی پیش دیگرانی نمی توانم که نگاهت نکنم.

" آهان پس می خوای چی ی کار کنی ی؟ "

از همه جا می روم. از این دانشگاه تا هر روز نبینمت. از این شهر می رم تا هر چند ماه یک بار تصادفی نبینمت. کلا از این کشور می روم تا هرگز نبینمت.

" چرا آخه؟ یعنی من انقدر زشتم؟ تازشم تو توی این سه سال هشصد و نود و شیش بار گفتی که می خوای بری. پس تو الان واسه خودت یه پا جهانگردی بابا..."

تو باور نکردی که این بار رفتنم جدی است. تا خود دیشب که از خانه آمد بیرون.دید که من پشت در خانه به قول خودش مثل گداها نشستم. جیغ زد و گفت: " ای وای... آقای پناهی همکلاسی عزیزم اینجا چی کار می کنی آخه شما؟ عزیزم می خوای عابروی منو ببری؟ یا می خوای من سکته کنم؟ "

باورم نمی شد. تمام روز داشتم تو را محکوم می کردم به بی وفایی و وقتی دیدمت همه چی یادم رفت. حرفی نزدم فقط برگه ی انتقالی ام را بهش دادم. ناباورانه پرسید:

" واقعا داری می ری؟ "

من سر تکان دادم. او سرش را پایین انداخت. سکوت کرد. برگه را بهم داد. گفت: " باشه. برو "

گفت برو و آخرین امیدم را ازم گرفتم. من سریع خداحافظی کردم اما حتا جواب نداد. هیچ تکانی نخورد. من دور می شدم و هیچ کاری نمی کرد. قبل از اینکه از آن کوچه خارج شوم برگشتم و دیدم که زیر نور کم چراق هنوز ایستاده و سرش پایین است. آخرین تصویری که ازش دارم. توی تاریکی مثل یه مجسمه خشک شده بود. وقتی که حتا بهم نگفت نرو.

و حالا من مثل یه مجسمه جلوی ورودی دانشکده ایستاده ام. دختری مشکی پوش هم اینجاست و سرش را به دیوار تکیه داده. دارد با صدای بلند موسیقی گوش می دهد و من صدایش را با این فاصله می شنوم.

او گفته بود: " هدفون رو بذار توی گوشت. هر آهنگی که دوست داری. بعد صداش رو خیلی خیلی خیلی زیاد کن. اونوقت انگار تو این دنیا دیگه نیستی. خیلی عالیه به من اعتماد کن. "

اگه بفهمد با دیدن دختری که هیچ شباهتی به او ندارد همش یادش می افتم چه حالی بهش دست می دهد. می خندم. باید به دختر بگویم خواهش می کنم خاطراتش را از این بیشتر برایم زنده نکن. همین تصویر صورتش که همیشه جلوی چشمامه کافیه. اگه تک تک حرکات و حرفهایش هم باهام بماند زودتر از آن چیزی که فکر می کردم کارم تمامه.

نگاه می کنم به پسری که وارد محوطه دانشکده شده. یکی دیگه از عاشق های او. یکی که تمام این سه سال اطرافش بود و عذاب روح من. ایندفعه با دیدنش اتش نمی گیرم. تو می دانی هر بار که می دیدمت، این پسر چشم آبی روبه رویت ایستاده و با هم می خندید روزها از عمرم کم می شد. با این حساب قراره چه قدر دیگه زنده باشم؟

پسر انگار که چیزی دیده باشد سریع تر می آید. نکند او را دیده. شاید او می داند که کجاست.شاید اگه دنبالش بیایم تو را ببینم. با نگاهم پسر چشم آبی را دنبال می کنم. انگار که نگران چیزی شده. می دود سمت دختری مشکی پوشی که سرش را به دیوار تکیه داده. دختر را صدا می کند. وقتی دختر تکانی نمی خورد هدفون را از گوشش می کشد. دختر سرش را بلند می کند...

نه باور نمی کنم. باور نمی کنم تویی که مشکی پوشیدی. وقتی پسر آن مشکی پوش را صدا زد از حرکت لب هایش هم اسم تو را دیدم. اما باور نکردم. خودتی؟ پس چرا مشکی پوشیدی. باید سفید می پوشیدی. حالا چه جوری باهات خیلی مهربون باشم؟ سرم را پایین می اندازم. بدنم سنگین شده. قبل از اینکه بیفتم به دیوار تکیه می دهم. حالا می خواهم چی کار کنم؟ نگاه می کنم به او که سر جای همیشگی اش نشسته. پسر روبه رویش ایستاده و پشت به من. باهاش حرف می زند وبا چشم های آبی اش به او زل زده. ولی تو نگاهش نمی کنی. سرش را پایین انداخته و من نمی دانم به چی فکر می کند؟ چرا تو امروز خیلی خیلی خیلی ناراحتی؟ هر از گاهی سرش را بالا می گیرد و توی چشماش هیچ برقی نیست. چشماش مات شده. روی لب هایش هیچ خنده ای نیست. لب هایش صورتی نیست. چه قدر احمقم. چرا پسری که همیشه فکر می کردم تو دوست دانشتنت به پای من نمی رسد تو را با این لباس شناخت و من نه؟

او هدفون را توی گوشش می گذارد و بی اعتنا به پسر از جایش بلند می شود. پسر را ترک می کند و وارد ساختمان می شود. پسر هم مثل من مبهوت سر جایش ایستاده. فقط دنبالش روانه ی ساختمان می شوم. در خطی که او قدم برداشت می روم. انگار رد پایش برایم روی زمین حک شده که دنبالش کنم. از پله ها پایین می روم. من باید بدانم چرا مشکی پوشیده و با صدای خیلی بلند به موسیقی گوش می دهد. انقدر بلند که انگار دیگه توی این دنیا نیست. می دانی تصویری که از امروزت داشتم را کامل نابود کردی؟ فقط به من نگو که نشناختمت.

وارد سالن مطالعه می شود. جایی که هیچ گاه نمی آمد. دارم پشت سرش و خیلی نزدیک به او قدم بر می دارم. حتا برنمی گردد و به عقب نگاه بیندازد. هیچ گاه حظورم را حس نخواهد کرد. حتا اگه پشت سرت بایستم و داد بزنم تو که نمی شنوی. از میز های خالی عبور می کند و می رود سراغ میزی ان انتها. روی میزی می نشیند که بیشتر وقت ها من می نشستم. می گفت: " پسرمون درس خونه بابا... خوبیش اینه که هر وقت پیشم نبودی اینجا پیدات می کنم. "

اینکه حالا اومدی و اینجا نشستی یعنی چی؟ سرش را روی میز می گذارد و با دستش میز را لمس می کند. سرش را بلند می کند و خیره می شود به طراحی های کوچک روی میز. می داند طراحی های من است؟ می داند که اینجا می نشستم و بدون اینکه بفهمم اسم او را روی میز طراحی می کردم؟ تو که اینها را نمی دانی. باید ازش دور شوم. مرگ می تواند به آرامی خوابی باشد که دیگه بیدار نمی شوی. ولی او می خواهد من کنارش باشم و خیلی خیلی خیلی سخت بمیرم. از سالن بیرون می آیم. می خواهم بدوم و از او دور شوم. پایم را بر روی اولین پله می گذارم .به دومین پله نگاه می کنم. صدای گریه ی دخترانه ای بلند می شود. نه... خواهش می کنم نگو این تویی که داری گریه می کنی! برای چندمین بار امروز در جایم خشکم می زند و بی حرکت ایستاده ام. دارم حق حق گریه های او را می شنوم. تو که امروز مشکی پوشیدی و با صدای بلند داری گریه می کنی، نگو که به خاطر من خیلی خیلی خیلی ناراحتی. تو که حتا بهم نگفتی نرو. نگفتی باهام بمون. تو می دانی اگه می گفتی می ماندم. پس چرا گریه می کنی؟ پله ی بالا آمده را بر می گردم. برمی گردم توی سالن. او را می بینم که آن انتها صورتش را گرفته و شانه هایش می لرزد.تا به حال ندیده بودم که گریه کنی. تصویرش توی چشم هایم تار می شود. سرش را بلند می کند. دستش را کنار صورتش می گذارد و سرش را چندیدن بار تکان می دهد. قطره های اش از روی چهره اش جاری می شود. بغض همیشگی ام را فرو می دهم. تو می دانی که من نمی توانم گریه ات را ببینم. می خواهم به سویش قدم بردارم. قبل از اینکه کمی جلوتر بیایم. دو دختر و سه پسر دیگه می آیند و دورش را می گیرند. طوری که دیگه نمی بینمش. فقط می خواستم بدانم چرا غمگینه. اخه یه روز بهش قول داده بودم که توی چنین روزی با او خیلی مهربان تر باشم. ولی وقتی الان دوستانش اطرافش ایستادند دیگه نیازی به من ندارد. آن پسرها که می دانم همه شان برایش بیشتر از یه دوستند. اما تا وقتی صدای گریه اش بیاید که نمی توانم ازش دور شوم. ایستاده ام مثل او که دیشب توی تاریکی یه مجسمه بود. چرا دیشب ناراحت نبود. از کی این جوری شده؟ نگو از وقتی که برگه ی انتقالی مرا دیدی. حرف هایش همیشه توی ذهنم پخش می شود و هزاران بار آن ها را می شنوم.

" ببین عزیزم. تو می خوای من چی کار کنم. یعنی چی که دوتایی همیشه با هم باشیم. تو خودت از این خسته نمی شی. بابا زندگی مگه همش چند روزه . ما هنوز هیچ کاری تو این دنیا نکردیم که. الان به من داری می گی دوست دارم چون تا حالا با هیچ دختر دیگه ای نبودی. اصلا به جز من کس دیگه ای هست که باهاش حرف بزنی. دنیات رو محدود کردی به من و خودت. می خوای منم همین کار رو بکنم. من عشق رو باور ندارم. می خوای من زندانیت باشم؟ "

تو چی ؟ تو از من چی می خوای؟ اینکه بیام پیشت و خاطرات مهمونی دیشب رو برام تعریف کنی. حتا بگی کیا رو دیدی و چیا گفتید. بعد عکست رو با یه پسر دیگه ای که کنارت نشسته بهم نشان بدی. همیشه هم جواب می دادی که: " بده بهت دروغ نمی گم. خب مگه چیه؟ فقط یه عکس انداختیم کاری نکردیم که. اینهمه من با تو عکس انداختم چی شد. بعدشم مگه چی می شه من با یکی برم بیرون. کلی خوش می گذره برام کلی خرج می کنه. تو هم باید همین کارو بکنی. ما دوستیم، تو بهترین دوستمی ولی خوش بگذرون بابا. باور کن هیچی ارزش نداره. "

اگه بیشتر اعتراض می کردم می گفتی که از خیر دوستی با من گذشتی. من هیچی نمی گفتم ولی هر بار که کنار یکی دیگه بودی. حتا وقتی که دو کلمه ی کوتاه به هم می گفتید. من می مردم. تو همین رو می خواستی. می خوای برات من بمیرم؟

باشه اگه برم همین چند روز ندیدنت کافیه. فعلا اینجا ایستادم و نمی دانم چرا خیلی خیلی خیلی غمگینی. تو که هرگز گریه ات را ندیدم، فقط نگو که با تمام حرف های گذشته ات یکهو عشق مرا باور کردی. نگو، باور نمی کنم.

از توی جمع دوستانش بیرون می آید. هدفون توی گوشش است و بی توجه آنهایی که اسمش را صدا می زنند، کنار می زند. سرش پایین است و می آید سمت من. بدون اینکه سرش را بلند کند از روبه رویم عبور می کند. تو که هیچ کس را نمی بینی. چرا؟ از سالن خارج می شود. دیدمش که موهای مشکی اش برق همیشگی را ندارد و صورتش رنگ پریده است. انگار که لب هایش کبود بود. گریه کرده و اشک هایش روی آن صورت یه خط مشکی به جا گذاشته . آرایش چشم هایش ریخته و من باروم نمی شود . حتا موهایش را می بینم که مثل همیشه درست نشده و پریشان از مقنعه ی مشکی اش بیرون آمده. او اینجوری قدم بر میدارد و من دارم مثل یه سایه تعقیبش می کنم. توی پله ها می ایستد و من پشت سرش با فاصله ی خیلی کم. عطر وجودش را حس می کنم. همان بوی همیشگی را می دهد. یعنی دیگه هیچ گاه این عطر را توی زندگی ام نخواهم داشت. مگه می شود که یه دختر دیگه این بو را بدهد. تو چه جوری از من می خواستی که بروم و با یکی دیگه خوش باشم؟ می ایستم و می گذارم که تنها برود.بهش نگاه می کنم. حتا راه رفتنش عوض شده. داری یه غم بزرگ را با شانه هایت حمل می کنی واین خودمم که هیچ کاری نمی کنم؟ بهم گفته بود:

" تو یه جوری حرف می زنی که انگار همه ی همه ی همه ی مشکلت توی این دنیا فقط عشقه. که انگار همه چی عالیه و تو هیچ غصه ای نداری. تنها غصه ت اینه که می خوای یه عشق داشته باشی برای خودت. انگار هیچی دیگه مهم نیست. یعنی نمی دونی خیلی چیزا هست که از عشق مهم تره. انقدر مشکلات هست که تو دیگه عشق رو فراموش می کنی. هر روزکلی چیزا هست که من باید بهشون فکر کنم، تا به عشق برسم خوابم برده. چرا بی خیالش نمی شی؟ من فقط می خوام خوش باشم اگه گذاشتی. اگه یه روز عاشق شدم بدون همه ی غصه های دیگه م ته کشیده. اصلا کاشکی یه روز عاشق بشم. "

خب تو که هیچ وقت از غصه هات به من نگفتی. یعنی الان هم به خاطر یکی از آن غصه هاته که اینجوری شدی. اگه بازم بپرسم می تونی بخندی و بگی هیچی؟

دارد ازم دور می شود. هر کسی با دیدنش متعجب و نگران جلو می آید و حالش را می پرسد. بیشتر از هر چیزی اسمش را می شنوم که صدا زده می شود. جلو می آیند و تو بی رمغ نگاهشان می کنی و حتا نمی شنوی که چه گفتند. چرا مثل قبلا با یه لبخند شیرین نمی گویی جانم. وقتی هم بگویند مزاحمت که نشدیم؟ تو بخندی و بگی، نه ای بابا...

حالا که با هر کسی بخندی غمگین نمی شوم و تو حتا کسی را نگاه نمی کنی. صدای موزیک بلندش هنوز توی گوشم است. یعنی الان دیگه توی این دنیا نیست؟ از ساختمان خارج می شود. بدون اینکه بفهمم هنوزدارم دنبالش می روم. روی شانه هایش کیف نینداخته. و دست هایش را می بینم که خالیست. هیچ وقت نگذاشت دستش را بگیرم و با هم قدم بزنیم.می گفت : " خیلی لوسه بابا. من از کارای خشن خوشم می یاد. مثلا کتک کاری. چک و لگدی. از این کارا..."

باشه... حسرت گرفتن دست های تو هم باشه. آرام می رود جای همیشگی اش. روی همان پله کنار درخت می نشیند. زانوهایش را جمع می کند و سرش را روی زانویش می گذارد. باد گرمی می آید و موهایش از گوشه های مقنعه فرار می کنند. او هنوز شانه هایش می لرزد. که نگار باد سردی می اید و مثل همیشه سردش است. نمی دانم واقعا سردت بود هر بار که توی خودت فرو می رفتی و می گفتی به خاطر سرماست. یا داشتی مرا گول می زدی؟ الان هم داری مرا گول می زنی؟ سرش را از روی پاهایش بلند می کند و حالا چشم هایش بسته است. شاید اگر چشم هایش هم باز بود نمی توانست مرا از اینجایی که ایستاده ام و نگاهش می کنم، ببیند. من خیلی دورم. نه تو خیلی دوری. چه جوری از این فاصله مژه های خیس و اشک های سیاهت را می بینم؟ و صدای موزیکت هنوز می آید. صورتش رامی گیرد و باز سرش را چندین بار پیاپی تکان می دهد. او بلند می شود. دنیبالش می روم. از جایی که نشسته بود دور می شود. من به این پله سنگی می رسم. دستم را روی سنگش می گذارم. می خواهم حس کنم که تو اینجا نشسته بودی. ولی چرا این سنگ زیر نور آفتاب یخ زده ست. او اینجا نشسته بود و سرمای تنش را به سنگ داد. یعنی الان انقدر سردی؟ دنبالش می روم. کامل از دانشکده خارج شد. پشت سرش قدم بر می دارم. تا کجا می خواهم دنبالش بروم. فقط با نگاه کردنش از کجا بفهمم چرا این جوری شده. اگه می دانم به خاطر من نیست پس چرا هنوز دنبالشم؟ نه از رفتن من غمگین نیست. او بدون اینکه بهم نگاهی کند گفت برو. می ایستد. سرش را بالا گرفته و خیره جایی شده. دارد به دو درختی نگاه می کند که بهشان می گفت عاشق و معشوق. و باز مجسمه شده. حالا او حرکتی نمی کند و من دارم با قدم های آهسته بهش نزدیک می شوم. انقدر نزدیک می شوم که یه بار دیگه عطرش توی وجودم پخش شود. باید هدفون را از روی گوشش بردارم. باید صدایش کنم. آخه قرار بود من باهاش مهربون باشم. قرار نبود مثل سایه ای که وجود ندارد پشت سرش بایستم. او نگاهش را از روی درخت ها بر می دارد. می خواهد قدم دیگری بردارد. قبل از اینکه حرکت کند می افتد روی زمین. چرا؟ چی شدی؟ ...فقط می بینم که دانشجوهای دیگه دورش جمع می شوند و حلقه ی آن ها مرا کنار می زند. دور از او که روی زمین افتاد ایستاده ام و هیچ کاری نمی توانم بکنم. دوباره دارم صداهایی را می شنوم که صدایش می زنند. اسم خیلی آشنایش را می شنوم. حالا که اینجوری افتادی روی زمین من چه طوری اینهمه آدم را کنار بزنم و ازت بپرسم که چی شده؟ چه جوری بهت محبت کنم. تو که اینهمه آدم نگرانت هستند. چرا امروز اینجوری شدی؟ باید بلند شی. من دوست ندارم که اینجوری ببینمت. دوست ندارم هیچ کس اینجوری ببینت. باید امروز می یومدی و با خنده بهم می گفتی آقای پناهی همکلاسی عزیزم بای بای...

دارم می روم. نمی خواهم بمانم و این تصویر توی ذهنم بماند. فراموش می کنم که یه روز تو را اینجوری دیدم. می خواهم از دانشگاه خارج شوم. تو همان کسی باش که هیچ گاه مشکی نپوشیدی و من صدای گریه ات را نشنیدم. همان کسی که سرت را پایین انداختی و بی تفاوت بهم گفتی باشه برو. تو عشقم را باور نداشتی و با رفتنم هم مثل قبل شادی. تو گفتی برو و من رفتم.

هیچی برای گفتن ندارم. فقط بخونیدش. من عاشق این داستان شدم.

فکر کن...

ترسناک تر از خواب دیدن چیه؟

خوابت نبردن.

ترسناک تر از واقعیت چیه؟

خیال.

ترسناکتر از مرگ چیه؟

زنده ماندن.

قطار می آید. وسط افکرام از روی صندلی بلند می شوم. پشت خط قرمز می ایستم. در قطار باز می شود. قبل از اینکه یادم بیاید باید قدمی بردارم، همراه جمعیت پرت می شوم. بدنم محکم کوبیده می شود به دیواره ی قطار . صدای تق استخوان هایم را توی شلوغی مترومی شنوم . قطار پر می شود. سنگینی اش را حس می کنم. انگار تلو تلو می خورد. چیزی نمی شه که قطار چپ بشه؟ چیزی نمی شه اگه درِ این سمت قطار که من به آن چسبیده ام و فشار می آید باز شود، همه که نه حداقل من یکی پرت شوم بیرون؟ ...

- خانوم گیست رو جمع کن.

- وا ببخشید خب من موهام پر پشت و بلنده. مثل شما کچل نیستم که موهام نخوره به صورتتون.

با فاصله ی کمی کنار این زن و دختر ایستاده ام. حرف دختر باعث می شه تا زن موهای دختر را بگیرد بکشد. امروز هم مثل همه روزای دیگه، ساعت شش صبح دعوا می شود. زن از توی کیفش قیچی در اورده و می خواهد که موهای دختر را قیچی کند. دختر جیغ می زند. همه به این سمت نگاه می کنند. فکر می کنم چرا او توی کیفش قیچی دارد؟ دختر، زن را وحشی صدا می کند و می خواهد از دستش در رود. بقیه سعی می کنند زن را آرام کنند. از واگن کناری هم مردها به این قسمت خیره شدند. صدای خنده پسر بچه ها هم بلند می شود که : - آخ جون گیس و گیس کشی.

سرم را می اندازم پایین. بذار همدیگر رو بکشند. چیزی نمی شه که. من به چی فکر می کردم؟ شعر تبلیغاتی روبه رویم را می خوانم. یه عکس هم زیرش است. عکسی از آینده ی بهتر. یعنی هیچ کس به طراحش نگفته که چه قدر مسخره ست. داشتم به قیچی زن فکر می کردم. قطار در ایستگاه می ایستد. دنبال قیچی زن می گردم. دختر، زن را هول می دهد و سریع از میان در بیرون می پرد.

- پیش این وحشی واینسید. الان بلا ملا سرتون می یاره.

قبل از پیاده شدن این را می گوید . قطار که حرکت می کنند. صدای کچل، کچل گفتن دختر هنوز می آید. زن هنوز قیچی در دستش است و دیگران ازش دور می شوند. ندیدم چه اتفاقی افتاد. مثلا مگه چی شد ؟ زن درست کنار من ایستاده. هنوز صورتش را ندیده ام. به قیچی اش نگاه می کنم. فکر کن...

زن خیاطه؟ دوست دارم یه روز یه چیزی بدوزم. اما محاله که من یه روز یه قیچی دستم بگیرم و یه چیزی بدوزم. شاید یه روز توی آینده قیچی دستم گرفتم، اما حتما دارم گوشت را تکه تکه می کنم بریزم توی خورشت. یا شاید دارم گل های یه درخت رو می کنم که وقتی گل ها خشک شدند نریزند روی زمین تا دیگه نخوام زمین رو جارو کنم. یا شاید...

قطار می ایستد. باید این ایستگاه پیاده شوم. باز افکارم مرا با خودش برد. نگاه می کنم که چه قدر تا در خروجی فاصله دارم. محاله که بشه پیاده شد. می خواهم به جلو حرکت کنم و به سد آدم های مقابلم نگاه می کنم.

سعی می کنم که حرکتی کنم. بازوی یه نفر کوبیده می شود توی پهلویم. بر نمی گردم ببینم کی بود. همان زن قیچی به دست از پشت سرم مرا هول می دهد. زن آستین هایش را بالا زده ودیگران را کنار می زند.

زن داد می زند:

- برید کنار... برید کنار...

با بازوهایش به پهلوی دیگران می کوبد. پس بازوی او بودکه...

- خوبتون شد. حتما باید کتک بخورید تا به بدنتون تکون بدید.

به کمک هول های زن من هم نزدیک در می رسم. موقع پیاده شدن چادرم زیر پای یکی گیر می کند. تعادلم را از دست می دهم و می افتم روی یک نفر دیگه که کنارم بود. می گوید: - بلدنیستی آخه چرا چادر سر می کنی. انگار مجبورشون کردند.

به چادرم زیر پاهای او نگاه می کنم. همین لحظه در بسته می شود و نمی توانم این ایستگاه پیاده شوم. دختری که پشت سرم ایستاده و چادر سرش است دارد با نیمه فریاد جواب این حرف را می دهد. چادرم هنوز زیر پاهای اوست. فکر کن...

شاید یه روزی ، خب مثلا یه جوری یه اتفاقی افتاد که من مجبور شدم توی چادر زندگی کنم. مثلا برم کنار خیابون. بعد اون موقع حتا پارچه هم برای چادر زدن نداشته باشم من مجبور بشم از همین چادر استفاده کنم. چادرم این جوری به درد می خوره. خودم که توش جا می شم. کنار یه اتوبان چادر را وصل می کنم. هیچی توی چادر نیست، حتی پتو. از چند تا روزنه هم دود ماشین ها می آید تو. اما اشکال نداره. بعد یاد غذا می افتم. اول یاد نان خشک می افتم. می روم کنار یه سطل زباله. اما اونجا پر از گربه است. گربه ها به خاطر نون خشک می خوان بهم حمله کنند. گربه ها به جای گوشت نون خشک می خورند. ولی من که می توانم با همون قیچی گربه ها را بکشم و پوستشون رو بکنم. پس دیگه مشکل غذا ندارم. برمی گردم پیش چادرم که از دود ماشین ها سفید شده. شب می شه. وقتی می روم توی چادر، تو این شهر که هیچ گاه باران نمی بارد شروع به باریدن می کند. رعد و برق می زند و چادر من آتش می گیرد. از توی چادر بیرون می آیم. با اینکه آرام بیرون آمدم و خیلی نزدیک آتش بودم، هنوز زنده ام و چادر دیگه وجود ندارد. به خاکستر های چادرم کنار خیابان نگاه می کنم. باد می آید و خاکسترها را هم از کنار خیابان می برد. حالا هیچی کنار خیابان نیست. راستی من ندیدم زن کچل بود یا نه؟

اصلا نفهمیدم چه جوری رسیدم به مدرسه. خوبیه فکر کردن اینه که مثلا دیگه نمی شنوی اون دختر چادری داشت چی می گفت. یا یادت می ره وقتی داشتی از مترو می اومدی بیرون چه جوری زیر دست پای مردم له شدی. توی حیاط مدرسه هیچ کس نیست. من مثل هر روز دیر رسیده ام. اگه قطار توی راه خراب نمی شد که زود می رسیدم. وقتی می خواهم از پله ها بالا برم ناظم داد می زند.

- وایسا ببینم. مگه بهت نگفتم که همین جا وایسا. ابروت رو مثل زنا برداشتی فرارم می کنی.

از پله ها پایین می روم. پشت سر ناظم وارد دفتر می شوم.

- یه هفته اخراج موقت می شی. دو نمره هم از انظباطت کم می کنم.الان برون تو حیاط تا زنگ بزنم خانوادت.

می خواهم بروم سمت حیاط. چادرم را از زیر پای دختر کشیده بودم بیرون. تا اگه یه وقت خواستم چادر بزنم...

- وایسا ببینمت...

برمی گردم.

- تو که ابروت رو برنداشتی... ( فریاد می زند) پس چرا وقتی من بهت می گم لال مونی می گیری. برو سر کلاست. دو نمره به خاطر این کارت از انظباطت کم می کنم. پس اون دختری که ابروش رو برداشته بود کجا در رفت.

از پله ها بالا می روم. در می زنم. معلمم با دیدنم می گوید :- چرا انقدر دیر اومدی؟ تا حالا کجا بودی. بیرون... این ناظمتون چی فکر می کنه واسه خودش همین جوری می فرستتون بالا... بیرون.

در کلاس رو می بندم. از پله ها پایین می آیم. وقتی باد خاکستر چادرم را برد باید چی کار کنم. آهان چون دیگه هیچ جایی برای زندگی ندارم .و وقتی جایی برای زندگی نداشته باشم. حتما خیلی زودترش از مدرسه اخراجم کرده اند، مجبور می شوم توی سن دوازده سالگی ازدواج کنم. چون هیچی ندارم با یکی ازدواج می کنم که بیست یا سی سال ازم بزرگتره. یا حتی بیشتر. از اون آدمایی که بعد از غذا با صدای بلند آروغ می زنه. با دست دندون هاش رو تمیز می کنه. خیلی چاقه و گوشت های بدنش می لرزه. کلا سه برابر منه و دهن خیلی گشادی داره. بدنش پر از موست و سرش کچله. بهم می گه خونه داره و معتاد نیس. سیگار که اصلا نمی کشه. یه کار عابرومند داره و از راه حلال نون به دست می آره. و فقط از من در مقابل اینهمه خوبی خودش غذا و بچه می خواد. منم به صورت پر از گوشتش که توش فقط مو و جوش دیده می شه نگاه می کنم و فکر می کنم که ظاهر آدم ها اصلا مهم نیست، باطنشون هم مهم نیست. بعدش می بینم که داره توی لباس هاش می ترکه و امکانش هست که الان کت شلوارش پاره بشه. با این آدم ازدواج می کنم. و درست همون لحظه ای که ازدواج می کنیم، قبل از اینکه از دفتر ازدواج خارج بشیم. می فهمم شغلش دزدیه و معتاده. بعد به خونه اش فکر می کنم و او در حالی که سیگارش رو روشن می کنه بهم می گه حالا تو برو تا بعدا برات خونه بگیرم. با اینکه ازدواج کرده ام باز خونه ندارم. حالا چی کار می کنم؟

توی اتوبوس ایستاده ام. وقتی داشتم سر کلاس آخر به همسر آینده ام فکر می کردم معلمم فریاد زد که باز تو فکری و از کلاس بیرونم کرد.اما فکر کردن تنها چیزیه که اجازه نمی خواد. هوا گرمه و اتوبوس شلوغ. بوی عرق آدم ها توی اتوبوس پیچیده. قسمت مردها وحشتناک تره. بوی عرق همسرم مثل کدوم یکی از این آدم هاست؟ مطمئنم که بدبوتر از همه ی این بوهاست که با هم قاطی شده. اتوبوس ترمز می زند. صدای جیغ زن ها بلند می شود و من می بینم که در قسمت مردونه پرت شده ام روی زمین. یه لگد می خورد به پهلویم. صدای داد یه زن از ته اتوبوس بلند می شود.

- آهای عوضی مگه بهت نمی گم ماشین رو نگه دار. نگه دار دیگه...

زن از روی صندلی بلند می شود و سمت راننده می اید.

- من خونم دو تا کوچه عقب تره. کمرمم درد می کنه نمی تونم پیاده برم. سر کوچه بهت گفتم وایسا وانسادی. حالا یالا منو ببر دمه خونه.

- خانوم اتوبوسه تاکسی که نگرفتید.

با این حرف راننده زن می پرد روی مرد و شروع به زدن راننده می کند. مشت می کوبد سر راننده. راننده باز ترمز می کند و این بار بدنم کوبیده می شود به در اتوبوس. فکر می کنم که تازگی ها خیلی دردم نمی گیرد. مسافران دیگه زن را از راننده دور می کند. راننده زن را نزد فقط بهش خیلی فحش داد. من باورم نمی شه چه جوری زن روی راننده پرید مگه نگفت که کمرش درد می کنه. این زن هم قیچی داشت؟

شاید چاقو داشت. اتوبوس می ایستد. باید این ایستگاه پیاده شوم. نگاه می کنم که زن روی صندلی نشسته و برای همه با صدای بلند می گوید که از راننده شکایت می کند و بدبختش می کند. اما اشکال نداره که. چیزی نمی شه که.

- خانوم پول؟

راننده ی اتوبوس دارد صدایم می کند که پول بدهم. مگه ندادم؟ این اتوبوس مگه بلیطی نبود. راننده شروع کرده به فریاد زدن. چرا وقتی زن رویش پرید این جوری فریاد نمی زد؟ به دندون هایش نگاه می کنم که به وحشتناکیه دندان های همسرمه.

- منو مسخره کردی. چرا باهات حرف می زنم جواب نمی دی.

دندون هایش مثله گربه هایی است که می خواستند به خاطر نون خشک بهم حمله کنند. یعنی همسرم هم یه روز بهم حمله می کنه؟ مرد دوباره داد می زند. از بالای شانه ی چپم دستی می آید. دست به مرد پول می دهد و یه صدا می گوید: - این دختر خانوم با منه.

بازویش با چشم چپم فقط یه سانت فاصله دارد. وقتی راننده پول را می گیرد بازو هنگام برگشت به مژه ام می خورد. انگار باد بود. از اتوبوس پیاده می شوم و پشت سرم یکی دیگه پیاده می شود. چند قدم از اتوبوس دور می شوم. بازوی کی بود؟ برمی گردم . یه پسر ایستاده دارد به من نگاه می کند. خودشه؟ آن صدا هم مال یه پسر بود. پسر بهم می خندد. بعد می رود. موهای طلایی اش داشت می درخشید. خیلی برق می زد. من هم می روم. او یه آدم بود ولی بازویش که به مژه ام خورد فقط باد بود. فکر کن...

قبل از اینکه به همسرم درباره ی خانه بگویم، همسرم بهم حمله می کنه و همه ی بدنم کبود می شه. خاکستریه رو به سیاه. رنگ چادرم که با رعد و برق آتش گرفت و خاکسترش را باد برد. دیگه هرگز تنش کت شلوار نمی بینم. او شلوار جین تنگ و رنگ و رو رفته ای می پوشد. یه تی شرت تنگ که... فقط خیلی تنگه. بالاخره ما یه جایی زندگی می کنیم. نمی دونم کجا ولی یه جایی. من هر روز صبح از خواب بیدار می شوم. اول از همه بوی نفس های همسرم را حس می کنم. نفس هایی که بوی آخرین سیگار دیشب را می دهد. دهان باز بدون لبش را می بینم. او با دهان نفس می کشد یا بینی؟ نمی دانم به جز سیگار چه چیز دیگری می کشد که چنین بویی دارد. گاهی دلم برای آن دو دقیقه ای که تنها توی چادرم گوشه ی اتوبان بودم تنگ می شود. اما زندگی هم سختی هایی داره. او معتاده پس همسرم خیلی زود شروع می کنه به فروختن وسایل های خانه. اول ازهمه تلویزیون رو می فروشه برای خریدن... خب خانه که نه، جایی که من زندگی می کنم خیلی وسیله نداره و زود می افتد زندان. به خاطر دزدی دستگیرش می کنند. اشکال نداره که. زندگی این سختی ها رو همیشه داره.

می رسم به مغازه. پشت مغاره می ایستم و به مادرم نگاه می کنم. همه صندلی ها خالی است و مشتری ندارد. وارد مغازه می شوم و مادر می گوید: - زود باش. کجا بودی؟ چرا انقدر دیر کردی؟

به ساعت نگاه می کنم. دیر نشده. هیچ جا نبودم.

- زود باش کف اینجا و میز رو تمیز کن بعد بیا اون پشت ظرف ها رو بشور.

طی را بر می دارم.

- کمرم داره می یفته. از صبح تا حالا جونم دراومده. اون یکی می یاد دو تا پیتزا و ساندویچ درست می کنه. اون یکی دو تا تلفن جواب می ده منم که از صبح اینجا جون می کنم. مردتیکه تو چشم های من نگاه می کنه می گه اگه دخترت می یاد کمکت می کنه از تنبلی خودته من حقوق دو نفر رو بهتون نمی دم.

طی را به روی زمین می کشم. به کف زمین نگاه می کنم که داره برق می زنه. مثل موهای پسر که توی نور خورشید... طی از روی بعضی جاها هم که رد می شه فرقی نداره و هیچ برقی نمی زند. فرچه را بر می دارم و بر روی این قسمت ها می کشم. صدای بدی می ده. کشیده شدن فرچه روی زمین. مادر می آید و دعوای صبحش را با صاحب مغازه تعریف می کند. به صدای مادر گوش می دهم. بعد به زمین نگاه می کنم که حالا همه جایش دارد می درخشد. مادر گفت چه جوری دعوا بالا گرفته که همه ی مغازه های این خیابان آمدند تا کار به کلانتری نرسد.می روم سراغ ظرف ها. فکر کن...

من پنج تا بچه از همسرم دارم. هیچ وقت نمی توانم هیچ کدام از بچه هایم را سیر کنم. اصلا شیر ندارم. سینه هایم خشکه خشکه. غذا هم نیست. می دانم که بچه هایم بزرگ می شوند. نمی دانم چه جوری اما یه جوری بزرگ می شوند. پسرها شغل پدرشان را دارند و دخترها هم از سن دوازده سالگی با مردهایی خیلی بزرگ تر از خودشان ازدواج می کنند و می روند. همین جوری ادامه پیدا می کنه. انگار که تا ابد ادامه داره...

تمام ظرف ها شسته و شده و حالا برق می زنند... چرا امروز از اتوبوس به بعد من می بینم که همه چی برق می زند. قبلا ظرف ها این جوری نبودند. ولی آن پسر فقط یه باد بود. پس چرا می درخشید؟ اصلا چرا مو داشت؟ مادر خیلی خسته بوده و زودتر رفته. هوا تاریک شده و ستاره ها توی آسمان می درخشند، برق می زنند. دوباره می خواهم سوار مترو شوم. فکر می کنم که توی این ساعت چه قدر شلوغه. پهلویم تیر می کشد. همون جایی که صبح زنی که قیچی داشت بهش زد. پیاده تا مترو می روم. داخل می شوم. پله برقی کار نمی کند. از پله ها بالا می روم و می بینم که قطار ایستاده و درش باز است. سریع می دوم توی اولین واگن. وقتی داخل می شوم در بسته می شود. به در بسته شده نگاه می کنم و خط هایی که بر روی در افتاده. انگار جای چنگ های یه حیوانه. جای ضربه های همسرم بر روی بدن من هم همین طوری باید باشه. دستی بر روی کمرم حرکت می کند. برمی گردم و می بینم مردی پشت سرم ایستاده و نگاهم می کند. حالا می بینم که دویده ام در واگن مردانه. می خواهم وقتی قطار ایستاد واگنم را عوض کنم. قطار می ایستد و قبل از اینکه بتوانم بیایم بیرون همراه موج ادم ها عقب تر می روم. چادرم زیر پای یکی گیر می کند و از سرم می افتد. روی زمین دنبال چادرم می گردم. حتا نمی توانم کف قطار را ببینم. قطار حرکت می کند. آخه قرار بود با چادرم یه روزی چادر بزنم. شاید این دفعه آتش نگیرد و خاکسترش را باد نبرد. دوباره آن دست را روی پاهایم حس می کنم. مردی که خیلی نزدیک بهم ایستاده دستش را روی بدنم حرکت می دهد. نمی دانم همان مرد جلوی در است یا یکی دیگه. چه فرقی می کنه. او خیلی نزدیک می آید. راستی من به این جایش فکر نکرده بودم. من چه جوری از دواج می کنم؟ من کم تر از سنم نشان می دهم. توی دوازده سالگی هنوز اندامم کامل نشده. درسته زندگی سخته اما چه جوری تحمل کنم؟ با یه مرد که پر از گوشت و مو و جوشه. یعنی می شه خیلی زودتر از همه ی این اتفاق ها بمیرم. نه نمیشه. من تحمل می کنم و یه روز یکی از بچه هایم بهم می گوید که چرا او را به این دنیا آورده ام. و می گوید که چندشم نشد وقتی از پدرش او را بچه دار شدم. شاید آن موقع بمیرم... قطار می ایستد. سرم را بلند می کنم تا صورت این مرد که هنوز این جاست و دستش روی بدن من ببینم. او می خندد. انگار می خواهد این ایستگاه پیاده شود. اما قبل از اینکه ازم دور شود یه بار دیگه سینه ام را چنگ می اندازد. از درد می شینم روی زمین و توی چشم هایم اب جمع می شود. چه قدر خوشحالم که بالاخره رفت. فکر کن... یه قطره آب از چشمم می افتد روی دستم و برق می زند. دیگه فکر نمی کنم. مگه می شه که باد مو داشته باشه و بدرخشد. برای رسیدن به خانه باید تاکسی سوار شوم. دیگه نمی خواهم کنار یه مرد بنشینم. صبر می کنم تا ماشینی بیاید که صندلی جلویش خالی باشد. خیلی طول می کشد ولی بالاخره می اید. سمت ماشین می روم. دستگیره اش را می گیرم. هنوز در صندلی جلو را باز نکرده ام که یه نفر هولم میدهد. هولم می دهد و از ماشین دور می شوم. پایم محکم می خورد به تابلوی ایستگاه تاکسی. پیرمردی که هولم داده در حالی که جلوی ماشین می شیند می گوید: - من حال ندارم عقب وسط راه پیاده شم برو بچه بشین سر جات.

یه بار دیگه به پیرمرد نگاه می کنم. نمی دانم، فقط نمی دانم چرا باورم نمی شه که اینجوری هولم داده؟ پایم تیر می کشد. شاید ماشین دیگه ای به این زودی ها نیاید. دو مرد عقب ماشین نشسته اند. اشکال نداره که پیاده برمی گردم. از ماشین دور می شوم. فکر می کنم که مرد خیلی هم پیر نبود. فقط موهایش سفید شده . آنقدر پیر نبود که از پا درد ... باید بدوم تا زود برسم خانه. شاید این جوری درد پایم یادم بره. فکر کن...

چادرم روی سرم نیست. اصلا ندیدم کجا ناپدید شد. حالا قبل از اینکه بخواهم باهاش کنار اتوبان چادر بزنم تا با رعد و برق آتش بگیرد و خاکسترش را باد ببرد گم شده. حداقل دویدن بدون چادر خیلی راحت تره. و حداقل مرگ که وجود داره. اگه حتا همسرم معتاد و دزد باشه و بچه هایم هم یه تکرارا از ما باشند که ادامه داره. اگه همه ی این اتفاق ها یا هر اتفاق بد دیگه ای بیفته بالاخره یه روز که زندگیم تموم می شه. یه روز که ترکش می کنم. همه ی همه ی قشنگیش به اینه که من یه روز از اینجا می رم... آب توی جوب داره برق می زنه. می خندم. امروز حتا آب توی جوب می درخشد. بالاخره به خانه رسیدم.

پدر با دیدنم می گوید: - چادرت کو؟

به مادر نگاه می کنم و او می گوید: - ای بابا تا کرد گذاشت تو کیفش.

به مادرم نگاه می کنم. تا وقتی که از اینجا نرفته ام باید به خوبی او باشم. می روم توی آشپزخانه. غذا را حاضر می کنم. می روم توی اتاقم. باید لباس هایم را عوض کنم. دارم درد همه ی ضربه های امروز را الان حس می کنم. جای آرنج زنی که قیچی داشت توی پهلویم. لگد توی اتوبوس... لباس هایم را در می آورم. جای چنگ مرد توی مترو کبود شده. جای ضربه های همسرم هم همین طوری کبود می شه؟ اما سیاه و خاکستری نیست. لباس می پوشم. یه صدای خیلی بلند می آید. دو برادرم جیغ می زنند و مادر صدایم می کند. می دوم. یه تیکه سقف اتاق ریخته روی زمین. نگاه می کنم به کاهگل ها و گچ های ریخته روی فرش. انقدر زیاد که دیگه فرش دیده نمی شود. به سقف نگاه می کنم. آجرهای این قسمت سقف مشخص شده. آجرهایی که خیلی شلخته کنار همند. چرا آجرها نریخت؟ سقف ترک خورده. انگار یه خط سیاه پر رنگ از اینجا تا آن طرف سقف کشیده شده. برادر های کوچکم ترسیده اند . مادر نگران به من نگاه می کند. به زمین نگاه می کنم. با دست تکه های بزرگ کاه گل را بر میدارم. خیلی سنگین اند. حس می کنم دست هایم دارد کش می آید و جای ضربه های بدنم درد می گیرد. اما باید خیلی زود تکه های بزرگ را بردارم تا اینجا را جارو بکشم و بعد... میان کاهگل های توی دستم ذرات کوچکی را می بینم. ذرات وکوچکی که می درخشند. سرم را نزدیک تر می برم. با دقت تر نگته می کنم. مگه می شه یه چیزی میان این خاک ها و ذرات گچ باشد که بدرخشد. پس چرا نمی توانم توی دستم بگیرمش. انگار وجود ندارند.

- به چی زل زدی؟ زود باش اینجا رو جمع کن ببینیم چه خاکی باید توی سرمون بریزیم.حالا هی به این صاحب خونه بگو که سقف نم داره کی گوش می ده.

سریع خاک ها را جارو می کنم. تمیز کردن سقف ریخته روی زمین از تمیز کردن کف مغازه خیلی سخت تره. دارم نفس نفس می زنم بیشتر از وقتی که از مترو تا خانه دویدم. به فرش نگاه می کنم که بالاخره شد مثل اولش. تا سه ساعت دیگه باید لباس بپوشم و باز سوار مترو شوم. باید بخوابم. دراز کشیده ام و به سقف بالای سرم نگاه می کنم. حداقل دیشب اینجوری سوراخ نبود. حس می کنم که ذرات گچ می ریزد توی چشمم. چشم هایم را می بندم. این اجرها چند سال دارند. از من بزرگترند؟ کاهگل ها می درخشیدند. چرا امروز چیزهایی که وجود ندارند برق می زنند؟ می توانم فردا به جای فکر کردن به سرنوشتم به چیزهایی که برق می زنند فکر کنم. پسری که امروز برایم پول داد و خندید. موهای طلایی... نه نمی توانم به چیزهایی که وجود ندارند فکر کنم. آن پسر که بازویش به مژه ام خورد فقط باد بود. نمی دانم چه طوری موهای طلایی اش می درخشید ولی او فقط باد بود. مطمئنم. آخه اتفاق های خوب هرگز نمی افتند. اتفاق های خوب وجود ندارند. نمی توانم فردا به باد فکر کنم. دو ساعت و نیم دیگه باید چشم هایم را باز کنم. توی مترو فکر می کنم. ولی الان باید بخوابم. توی مترو فکر میکنم نه به اتفاق های خوب. به باد هم فکر نمی کنم. انفاق های خوب هرگز نمی افتند. پسر وجود نداشت. آن موهای طلایی که می درخشیدند هرگز وجود نداشتند. باد را نمی شود دید. نمی شود به یه خیال فکر کرد. هیچ اتفاق خوبی نمی افتد. پسر فقط باد بود. فکر نمی کنم. باید بخوابم.

این یه داستان نیست. یعنی داستان که هست اما نه با اون چارچوب نرمال داستان نویسی که همه انتظار دارند. یه کم فرق می کنه. یه داستان خاص و متفاوته. ( البته استادم گفت من که از داستان تعریف نمی کنم) یه حس عجیب باعث شد بنویسمش. و حالا این داستان به خواننده فقط یه حسه عجیب می ده. توش دنبال قصه نباشید. اگر علاقه به داستان ندارید پیشنهاد می دم اصلا نخونیدش. کسایی که زشت رو خوندند بعضی هاشون حس عجیبه توی داستان رو گرفته بودند و گفتند که خیلی حال کردند. بعضی هام بهم گفتند چرت نوشتی و هیچی نداره. یه سری هم دفعه اول هیچی نگرفتند و گفتند بعدا هر چی بیشتر خوندنش بیشتر داستان رو حس کردند. اینا رو گفتم که یه وقت نگی وقتت پای این داستان هدر رفت. یه بارم یه پسری بهم گفت انقدر زیبا بود که دوست داشت زشت یه رمانه ده جلدی بود و صفحات بیشتری رو با نگارش داستان سر می کرد. من کلی حال کردم. شما هم برام از این نظرات بدید حتا بگید مزخرف بود.

( بعد از اینکه یکی ازدوستان عزیز بهم گفت ای تنبل، به خودم اومدم و داستان گذاشتم. دوست باید این جوری باشه دیگه. مثلا شما دوستم که می خونی و نظر نمی دی من از کجا اشکال کارم رو بفهمم؟؟؟؟؟؟؟؟؟

دارم دوباره جدی می نویسم. حتا اگه سال ها چاپ نشه. بالاخره که من چاپشون می کنم. هر کی می گه نمی کنی باهاش شرط می بندم. می بینیم.)

- من دوست دارم. تو چرا از من متنفری؟ چرا چشم هایت را بسته ای؟ چرا نگاهم نمی کنی؟

برگی از درخت لخت تیره ای که کلاغی رویش نشسته، روی آسفالت ترک خورده ای که آب دهان مردی به آن چسبیده می افتد. بعد همراه بادی که فضا را تیره می کند در جوی آبی فرو می رود که آب نیست. جوی آب می ریزد پای درختی که درخت نیست. درخت را مردی قطع می کند که مرد نیست. مرد که خاطره ی پدر را زنده می کند می رود. و خاطره ی پدر با چشم هایی که نمی دانم چه رنگیست، نگاهم می کند و می گوید:- نه اینکه...

می رود. شاید می خواست بگوید...نه اینکه چه پدر؟

می خواهم آسمان را پیدا کنم. اما آسمان را پیدا نمی کنم. خسته می شوم از چشم گرداندن و خیره به آن برج می شوم. شاید روزی این برج بلند بیفتد بر سر آن خانه ی خیلی کوچک، زیبا نیست.

خورشید نمی دانم از کجا؟ شاید اینبار از غرب طلوع کرده، می زند به چشمانم و اگر باران امده بود... من رنگین کمان تا به حال ندیدم. چه رنگی بود؟

مردی رد می شود که لباسش... نه نمی دانم چه رنگی است. رنگین کمانی نبود. مرد بعدی و بعدی. پس رنگ های رنگین کمان کجاست؟ این مردها این رنگ های بی رنگ را از کجا آورده اند. پدر که می گفت: " رنگین کمان رنگ خنده ست. " خب پدر هیچ وقت نخندید تا من رنگین کمان را ببینم.

سعی می کنم پا بر روی آسفالت ها نگذارم. حداقل می دانم این یکی چه رنگی است. پدر که صدایم می زد. نگاهش می کردم. دست هایش را نشسته بود. رنگ آسفالت بود. پدر می گفت این دست ها مردونست. می گفتم این دست ها کثیفه، زشته. پدر عصبانی می شد و باز: نه اینکه...

این جا پر است از درخت و جوی و آسفالت و نیم کت هایی که به بی رنگی درخت ها هستند. من این ها را نمی خواهم. همه شان با هم رنگ دست های پدرند. صدای غیر مردانه ای می گوید:

- دختر خانم یه ادامس بخر.

نگاهش می کنم. بچه است. زشت ست. کثیف است. پدر فریاد می زند:" برید گم شید گداها."

و من چشم هایم را خواهم بست. اما پدر این جا نیست تا این را بگوید و پسر باز تکرار می کند. ناچار پا بر همان آسفالت می گذارم و می روم. تا خاطره ی پدر به من نرسد و بگوید:

" نه اینکه همیشه می خواستم بزرگ بشم و مثل خودشون داد بزنم. "

و پدر بزرگ شد و خیلی داد زد. و من گوش هایم درد گرفت. من که می دوم ماشین ها بوق می زنند. ماشین هایی که سفید نیستند. بوقی به بلندی فریاد های پدر. هر چه می دوم پدر و فریادش نزدیک تر می آید. و من چشم هایم را میبندم.

گرسنه ام. دست های سیاهش می آید و غذا می آورد. به غذا که دست می زند، غذا رنگ دست ها می شود. آنگاه از میان نه اینکه گفتن هایش چهره ی کریح غذاهای خورد شده نمایان می شود.دیگر گرسنه نیستم. زمستان که بیاید او کتش را بر روی شانه ام می اندازد. و من بو می کشم. بوی دود و غذاست. بوی چربی. بوی اب جوی، سیمان، بوی روغن. و من کت را کنار می گذارم و می گویم:

" زمستان امد که احساس سرما کنیم. اگر قرار بود لباس گرم بپوشیم، چرا او زمستان را آفرید؟ " و او داد می زند نه اینکه...

خانه مان تاریک بود. پدر در تاریک غرق می شد. آنگاه خودش و تاریکی یکی می شدند. وقتی دودش را به راه می انداخت. دیگر پدر را نمی دیدم. پدری نبود. او یک خیال می شد که میان دودها و تاریکی گم شده بود. و من ساعت ها چشم می گرداندم تا نشانی از او بیابم. آن وقت رنگ ها را گم می کردم. آن رنگ ها ی بی رنگ را دود و تاریکی می پوشاند و آن ها هیچ می شدند. به پدر می گویم:

- خانه مان چه رنگی شده؟ نه رنگی ست نه بی رنگ.

- نه اینکه زندگی همینه.

نمی دانم پدر می گفت یا ان توده هوای دودی. اگر زندگی اینه، پس زندگی را نمی خواهم. می دیدمش. زندگی دیدنی شده بود. شکل عجیبی داشت. شاید از جنس دود بود و تاریکی. شاید از رنگ دست ها ی پدر. او همه ی بی رنگ ی ها ر در خود گرفته بود و من جز او هیچ نمی دیدم. صبر کردم تا برود. اما ماندنی شد و او خیلی زشت بود. زندگی با تمامیت خود چهره ی کریح اش را نشانم داده بود. حال باید چه می کردم؟ به پدر گفته بود. پدر گفته بود: نه اینکه...

شاید نه اینکه او چون شبحی مشکی رنگ در اطرافم می چرخید. نه می توانستم ازش بترسم و نه بیزار باشم. پس چه طور دوستش می داشتم. نه اینکه او زشت بود و هیچ گونه دوست داشتنی نبود.

از پدر پرسیده بودم: زشتی این از چیست؟ و جای پدر توده هوا خودش شاعرانه جوابم داده بود: از زشتی نگاهت.

نه دروغگو. چشم های من آبیست. ببینم. اما آن زشت بدقواره چشم هم نداشت.

صدای پاهایش را می شنیدم. نه اینکه تق ...تق... صدا می داد. تندتر از او می رفتم. او تندتر می آمد. تق تق... تق تق... می دویدم. می دوید. نباید به من می رسید. پاهایم را می گرفت. نه اینکه من نمی توانستم پرواز کنم و او پرواز هم می کرد. من می باختم و او میخندید: هاه هاه... هاه هاه.

در میان تاریکی و بی رنگی اش. در میان دودهایش چیزی می درخشید. نه اینکه انعکاس خودش بود که چاقو را نشانم می داد. چاقو را بر میداشتم. هی زشتی! دیگر باکی ندارم بیا سراغم. و نه اینکه او همین نزدیکی بود که پیدایش می شد. چاقو را بالا می بردم. فریاد نمی زدم تا پدر نیاید و نگوید: - نه اینکه...

چاقو را در دل سیاهی فرو بردم. جایی که باید قلبش می بود. نه اینکه سیاهی محو می شد. چاقو رفته بود در عمق دیوار و سیاهی هنوز روی سقف به من لبخند می زد. چاقو را به سختی از گچ دیوار بیرون کشیدم. گچ آنجا فرو ریخت بر زمین و من به روی توده هوا. نه اینکه قلبش هیچ جا نبود، و من قلب اشیا را تکه تکه کرده بودم. خسته بودم. گریه می کردم.

- مگه تو از من بدت نمی آید؟ چرا رهایم نمی کنی؟ چرا نمی روی؟ چرا تنهایم نمی گذاری؟ برو و بی رنگی ها را با خودت ببر . من رنگین کمان ندیده ام.

او هو هو می کرد. شاید آواز می خواند: هوهوهوهو هوهوهوووو...

شب ها کنارم این آواز را می خواند. آنگاه از همیشه ترسناک تر، پر رنگ تر و زشت تر بود. ابر رگباری بود که می خواست با سیل هایش آزارم دهد. نه اینکه من از سیل می ترسیدم. با خستگی پاها پله ها را بالا و پایین می رفتم. نه اینکه دیگر نمی توانستم جلوی صدای پله ها را بگیرم تا پدر نیاید. او با نه اینکه هایش به من خیره می شد. می گفتم: - پدر زندگی قصد جانم کرده.

پدر به من خیره می شد و من به چشم های پدر. آن شب چشم های پدر خیلی بی رنگ نبود. داشت به ابی می زد. اما توده هوا جلوی چشم هایم را گرفت و رنگ چشم های پدر را تاریک کرد. بعد پدر فریاد زد: - نه اینکه دیوونه ای...

بهش نگفتم من دیوونه نیستم. چون او هم چنان با فریاد این جوری صدایم می زد. ولی بعد آرام شد.نمی دانم به خاطر آن بود که پدر هم سیاهی را دیده بود یا اینکه چشم هایش داشت رنگی می شد. خیلی آرام شد. گفت تو مریض شدی. گفت من از این خونه می برمت تا از دست سیاهی راحت بشی. با ارام ترین صدایی که از پدر شنیده بودم. دیگه نگفت دیوانه. نگفت مرا می برد پیش همه ی دیوانه ها. نگفت مرا انجا ترک می کند. نگفت خسته شده و حرف هایم را باور ندارد. نگفت در خانه ی جدید مثل بیمار بستری ام و زندانی. هیچ کدام از این حرف ها را نگفت. شاید همه شان را در سکوت گفت و من شنیدم.

پدر مرا از خانه و کنارش برد تا از سیاهی جدا شوم. اما سیاهی باز آمد و ایبار حتا پدر هم نبود.دراین خانه ی بزرگ و شلوغ نه اینکه همیشه خواب بودم. سیاهی هم از جنس خواب شده بود و رهایم نکرد. اینجا خیلی بزرگ بود. نه اینکه مثل خانه ی ما هشت تا پله نداشت. شصت و چهار تا بودند. سیاهی بزرگتر شده بود. بلند تر اواز می خواند. بیش تر پرواز می کرد.

یه روزی. روزی که اومدنش خیلی طول کشید. یه روز که از آن موقع خیلی گذشته بود. پدر بعد از آنهمه مدت امده بود. پدر را دیدم. به سویش دویدم. باید چشم های پدر را می دیدم قبل از اینکه... قبل از اینکه سیاهی او را ببیند. قبل از اینکه پشت آن ابر سیاه محو شود. اما سیاهی که همیشه از من تندتر بود زودتر به پدر رسید. من باز باختم. توده هوای مشکی رفته بود و پدررا در خود گرفته بود. نه اینکه او پدرم بود و آن شب داشت چشم هایش رنگی می شد. نه اینکه همیشه منتطرم تا رنگ چشم هایش را ببینم. و آن توده هوای زشت سیاه و دودی بود. من به سویش دویدم تا با چنگال هایم غبارهایش را ذره ذره پودر کنم. نه اینکه توده هوا مثل همیشه محو می شد. و اینبار چنگال هایم بر صورت پدر امده بود. آنگاه پدر فریاد زد: - دیوانه...

و بعد تمام آن حرف ها را گفت. تمام حرف هایی که ان روز در سکوت گفت را فریاد زد. فریاد زد که حرف هایم را باور ندارد. که مرا اینجا ترک کرده است. که جایم پیش همه ی دیوانه هاست.

نه اینکه آدم های بی رنگ با دیدن جای چنگال ها بر روی صورت پدر مرا بر روی تخت خواباندند. و به دست هایم سوزن زدند. من خوابیدم. خواب زندگی ترسناک را دوباره دیدم. اما نترسیدم. نه اینکه زندگی ترسناک بی رنگ نبود. دودی بود. و من به دودی بودن عادت داشتم.

پرندگان یکدیگر را صدا می کردند.گوش ها را درد می آوردند. میان برگ های عجیب درختان قایم می شدند. و باز همدیگر را صدا می کردند. باد سرد می آمد و پرهای گنجشکان را می لرزاند. گنجشکان باد می شدند. برگ ها می ریخت، من عطسه ام می گرفت و برگ ها... انگار برگ ها رنگی بودند. نارنجی، قرمز. من خواب نمی بینم. اینجا بودنم میان این رنگ ها خواب نیست. من از خواب بیدار شدم. انگار سال ها در ان بیمارستانی که پدر می گفت خانه است خواب بودم. الان بیرون از آنجا ایستاده ام و بالاخره از خواب بیدار شدم. من بیدارم و نگاه می کنم به این برگ ها. برگ های ریخته که کم کم خیس می شدند. نم نم باران می امد تک تک صدا می داد. من خیس می شدم و رد جوی را دنبال می کردم که می رفت به سوی یک سیاهی. سیاهی که به زمین چسبیده بود. رفتم به سوی سیاهی و نگاهش کردم. تا به حال سیاهی را بر روی زمین. زیر برگ ها و باد و باران، و قدم عابران ندیده بودم. سیاهی دیگر تکان نمی خورد. از پدر پرسیده بودم: نکنه سیاهی رفته؟

صدای جیک جیک گنجشکان، خش خش برگ ها، شر شر باران و هو هوی باد. پس نه اینکه پدر کجاست؟

نه اینکه پدر نمی آید. در ذهنم هم طنین نمی اندازد. انگار روزگاری است نه اینکه هایش را نشنیده ام. پدر کجایی؟

دنبال پدر می گردم. میان آن برگ های رنگی. نه رنگین کمانی. پشت درخت ها. میان خاطره ها. پدر را گم کرده ام.

- سیاهی تو همیشه با من بودی. نه اینکه پدر هم بود. چه شده هر دوتان رفته اید؟ تو اینجا روی زمین افتاده ای و پدر نیست.

سیاهی نگاهم نکرد. من نگاهش کردم. نگاهش کردم... پدر و سیاهی با هم رفته بودند. پدر رفته و سیاهی را با خود برده بود. سیاهی رفته و پدر را با خودش برده بود. هر دو خواب بودند. پدر زیر آن تکه سنگ سیاه خوابیده بود. سیاهی سنگ شده بود.

- سیاهی پدر رفته و من هنوز نفهمیدم چشم هایش چه رنگی بودند...

چشم از آن همه زشتی برداشته بودم. چشم هایم را به روی ان برگ های رنگی بسته بودم.وقتی که حتا پدر و سیاهی نباشند.

چشم هایم را بسته بودم و هنوز بسته ام. سنگینی برگی را بر روی سرم احساس می کنم. باد می آید و برگ را با خودش می برد. باد که می آید بچه ها از خوشحالی جیغ می کشند. شاید باد با خودش برف هم آورده است. صدای گلوله های برفی که به هدف نمی خورند می آید. گلوله ای بر سرمی خورد. سرمایش را حس نمی کنم. دردی هم در سرم نمی پیچد. بچه ها باز جیغ می زنند. گوشم درد نمی گیرد. صدای مرد دست فروش میان خنده و هیاهو گم شده است. مرد خوردنی می فروشد. می گویند خوشمزه است. خوشمزه چه مزه ای دارد؟ آدم ها به سرعت از کنارم عبور می کنند. به من تنه می زنند. برف زیر پایم له می شود. صدا می دهد و من مثل آدم ها سر نمی خورم. ماشین ها با آمدن من به خیابان بوق می زنند. دیگر بوق هایشان خیلی بلند نیست. من نمی شنوم. ماشین ها به من نمی خورند تا دردی را احساس کنم. این گوشه دیگر برف نیست. اگر چشم هایم باز بود باز آن آسفالت ها را می دیدم. و من چشم هایم بسته است.

- من دوست دارم. تو چرا از من متنفری؟ چرا چشم هایت را بسته ای؟ چرا نگاهم نمی کنی؟

این جنجالی ترین داستانی بوده که تا حالا نوشتم. به خاطر این داستان محکوم شده به بی اعتقادی و بی دین و ایمانی. گرچه که من خندیدم ولی دوس دارم بخوندید و بگید سزاوار چنین حکمی ام؟؟؟؟؟؟ این داستان رو برای همه ی دوستای هم کلاسیم خوندم همون  بیشتر مهربونایی که اینجا برام کامنت می ذارن. با اینکه نظراتتون رو بهم گفتید اگه اینجا هم بنویسید که یادگاری بمونه کلی مهربون ترید.

و اینکه داستان جدید نمی ذارم چون که ه ه ه ه... خب تنبلم دیگه و ناامید که اینهمه نوشتم چی شد که یه نوشته دیگه به همه شون اضافه بشه. واقعا که چی؟ همین الانشم میان و می گند که می دونی من حس داستان خوندن ندارم. حالا انگار من گفتم تو رو خدا بخونید... من نمی خوام که ملت رو داستان خون بکنم. اصلا مگه من کی هستم؟ اصلا ولش کن.